هفت خبر

جستجوی مطالب

لوگوی دوستان

هفت لینک

طراح قالب

واکاوی حقوق 

اول دفتر به نام ایزد دانا

صانع پروردگار حیّ توانا

مردم خواب، جامعه خواب زده 

(فیلم هزاردستان ساخته علی حاتمی:  در جستجوی یافتن عامل ترورها سرهنگ مفتش شهر را قرق میکند و از تک تک افراد می پرسد در فلان ساعت  بعد ازظهرکجا بودی؟ جالب اینکه بلا استثنا همه در آن ساعت چرت میزدند. مفتش میگوید:"مردم خواب، جامعه خواب زده، وای بر این ملت!")

در شرایطی که فضای کلی حاکم بر دور و بر ما را مردمی در بر گرفته اند که بیش و پیش از هر چیز دیگری در تکاپوی تامین معیشت خانواده و جدال با اولیات یک زندگی قابل قبول اقتصادی اند، در شرایطی که آنچه جامعه امروز ایران در کوچه و بازار، در انتخابات ها و در صحنه های مختلف مشارکت های سیاسی اجتماعی از این دست فریاد می زند حل معضلاتی از قبیل گرانی ،اشتغال ،ازدواج،.. در سریع ترین زمان و به هر شکل ممکن و تن دادن به هر شخص یا گروه سیاسی موجود است، در شرایطی که توده جامعه ایران با این اوضاع و احوال حتی حساسیت و بحران بین المللی موجود بر فضای سیاست خارجی کشوررا جدی هم نمی گیرد یا بهتر بگویم حال و حوصله فکر کردن به این مسائل را ندارد، در شرایطی که خرده نظام های فعال و حساسی همچون جامعه دانشجویی در زمستان رخوت و سستی چنان به خواب رفته که اگر هم خردک شرری از آن بر می خیزد به نام براندازی نرم از آن یاد می شود و کسی باز هم حال و حوصله فکر کردن و پاسخ دادن به این اتهامات را ندارد، و در شرایطی که... بدون شک گرد هم آمدن جمع حاضر و ایجاد بستری که در یک فضای آرام و انشاا.. امن! مانند یک وبلاگ اینترنتی دور هم بنشینیم و از اندک کسانی باشیم که به این احوالات از دور مینگرند ، فکر میکنند واگر بازنده این بازی هم هستند لااقل در جستجوی راه حل هستند؛ غنیمت بزرگی است.

 قرار بر این است که در مجالی که در اختیار من است با کمک دوستم و با همکاری شما قسمت اجتماعی هفت حرف را بر عهده بگیریم.

اینکه مهندسی مکانیک آنهم از نوع طراحی جامدات اش چه دخلی به  حرف اجتماعی دارد خودم هم مثل شما برایش هیچ توجیهی ندارم. الا اینکه از زمانی که معتقد به این شدم که نجات خود ازنجات دیگران جدا نیست، از زمانی که با این سوال - که خیلی ها حتی با آن مواجه هم نمی شوند چه خواسته در صدد پاسخ برآیند- مواجه شدم که: "چه باید کرد؟" نتوانستم آرام بگیرم. درد این مردم خواب و جامعه خواب زده، دلبستگی به صندوقچه هایی که دوستم نیز درباره شان نوشت ، نظم و سازمان یافتگی وسوسه بر انگیزدر کنار شلوغی و پریشی دنیای مدرن، و یافتن پاسخی از بین این بازار مکاره به  پرسش ازلی ابدی "چه باید کرد؟" یک لحظه هم دست از سرم بر نمی دارد.

شاید افتخار یافتن پاسخ به این پرسش های وهم آلود و هذیان گونه نصیبمان نشود اما هیچ اگر نباشد لااقل، نام ِ ننگ این گیجی ها و سرگشتگی ها را به ننگ ِ نام بی تفاوتی و خواب زدگی ترجیح می دهیم و اگر بازنده این بازی ها هم شویم بی شک تلاش می کنیم که قهرمانانه ببازیم.

یا حق

ما چرا می ترسيم ؟ 

ما چرا می ترسيم ؟

 همه می ترسند ولی ما بيش تر می ترسيم . هنوز وقت زيادی نگذشته از روزگاری که مفاهيمی مثل ادبيات و روانشناسی يا در بهترين حالت ها جزء مسائل لوکس و ابزار تفاخر طبقه ی مرفه بودند يا در بدترين حالت ها همسنگ روانپريشی و رفتار عده ای جن زده که اخلاق اجتماع را فاسد می کنند . به راستی آدمی از چه می هراسد ؟ ادبيات از يکسو با سخن به ميان کشيدن از خصوصی ترين مسائل زندگی بشر ، از مسائلی که یه شدت سعی در پنهان نمودن آن داريم ، ابهام زدايي می کند و او را به عنوان جزئی از يک کل ، برهنه به نمايش می گذارد و از سوی ديگر روانشناسی به عنوان ابزاری در قالب ادبيات با تئوريزه کردن اين روند ، برندگی اين تيغ را شدت می بخشد .

انسان وقتی برهنه است احساس ناامنی می کند و اين کاری است که ادبيات با ما می کند . ادبيات با چنين رويکردی هميشه متعهد است . اصلا چيزی به اسم ادبيات غير متعهد وجود ندارد .

اين ها را نوشتم تا از برهنه شدن نترسيم . از گفتن خواهش هايمان نهراسيم . چرا که اين خواهش ها متعلق به تمام ماست و هرچيزی که به ما احساس جزئی از يک کل بودن را می بخشد ، به ما هويت می بخشد ، ما را به سرچشمه باز می گرداند .

ميراث فرهنگی تنها خشت و گل نيست . فکر بزرگ ترين ميراث فرهنگی است . ما ناآگاهيم . از داشته های خود بی خبريم و جاهلانه به ستايش غير می نشينيم . يک نمونه ی بارز اين بی مهری ، هدايت است . جايي که سوررآليست های فرانسوی با خواندن متنی ترجمه از بوف کور از آن به عنوان يکی از شاهکارهای سوررآليسم ياد می کنند ، ما هنوز هم طردش می کنيم . بوف کور سرگذشت روانی جامعه ی ايرانی در بعد رابطه ی جنس هاست ولی ما هنوز هم پس از گذشت هفتاد سال از چاپ نخست آن ، فکر می کنيم که اين ها را يک بيمار جنسی نوشته . به راستی اين همه ناآگاهی از کجا می آيد ؟ 

                               .........................................

                                          ترجمه شعر (۱) :

                 

رقص

در باغ پتنرا

 

شب در باغ

شش کولی

با جامه های سفيد

می رقصند .

 

شب در باغ

با تاجی از

رزهای کاغذی

و گل بوته های ياسمن .

 

شب در باغ

دندان های مرواريد رنگشان

بر سايه های تاول زده

نقش می بندد .

 

و شب در باغ

سايه هايشان کش می آيند

تا به رنگی بنفش

تا آسمان می رسند .

 

( فدريکو گارسيا لورکا )

ترجمه : محمد مهدی ظرافت

                          

صندوقچه های کهنه 

بسم الله

مدتی هست که چیزی ننوشته ام و بیشتر فکر کرده ام، آن هم درباره سیاست، این موضوعی که در ایران بیشتر از آنکه به درد مردم بخورد و گره از مشکلاتشان باز کند، دست و پاگیر آنان شده است. آخر هم چه بخواهیم و نخواهیم به خاطر همین دست و پاگیری و ابهام نامردانه اش، موضوع بی پدر و مادری است، حتی برای انسانهای پدر و مادر دار.

بگذریم، گمان نمی کنم خیر کثیر این مباحث بر شر قلیلش نچربد، شر قلیلی که اعظمش همین وقتی است که بابت نشستن پشت صفحه کلید باید گذاشت و خیر کثیرش رضایت دوستان و استماع چند تکه کلام توسط ناشناسان. البته هر دو هم نعمتی است که خدا به هرکسی روی زمین عطا نکرده، از جمله سنگها و خاکها که بهتر از ما بدون قال و قلم حرفهایشان را می زنند و ما عاجزیم از این حرفها. انسان است دیگر.

سرزمین ما سالهاست شرقی است، اما به قول مرحوم حاتمی نمی دانم کهن است یا کهنه، مشکلاتمان امروزی است ولی نمی توانیم بدون حضور دیروزمان از پسشان برآییم؛ بدتر از همه دردهایمان است که سنتی است و در دوران مدرن زاییده شده اند. حداقل اگر همه اینطور نباشند ما اینطوریم، در همه ارکان زندگی جمعی و فردیمان هم اینطوریم، سیاست که جای خود دارد. سالهاست که ما رعیت وار به حاکمان چشم دوخته ایم و حتی در زمانه مدرن گاهی اوقات لذت شاهی را بر لذت هر پست دموکراتی ترجیح می دهیم و آنگاه با صدای بلند در وجدانمان فریاد می کنیم که خوب ما ایرانی هستیم و اینگونه. و فریاد از زمانی که قصه به اینجا برسد، آنگاه است که باید صندوق سالها انحطاط سیاسی ایرانی را گشود و مانند باقی صندوقهای کهن یا شاید کهنه تنها نظاره گر پوسیدگیشان بود. غافل از آنکه آن سوتر بچه های ما ایستاده اند و مانند کودکی که تبار پدر را نمی فهمد بر ما خورده می گیرند که شما چه دلخوشی از این صندوقچه ها دارید؟ شما چرا خیر ما را نمی خواهید؟ شما چرا خود را به خریت این کهنگی خو می دهید؟ ما می خواهیم مدرن باشیم، صندوقچه های رمز دار، چرخ دار، با رنگهای زیبا و اتفاقا بسیار همه پسند را کنج کرده اید و این کهنگی رو؟

حالا چه بگوییم؟ شاه عباس کجاست؟ عباس میرزا؟ امیر کبیر؟ قائم مقام؟ مشروطه چیان؟ ملی ها؟ انقلابیها؟ اصلاح طلبها؟ حالا چه جوابی دارید؟ مگر روانشناسی نو نمی گوید باید به سوالات بچه ها  پاسخ داد؟ آن هم با حوصله!!، پس چرا نمیگویید؟ می ترسم، می ترسم پاسخ نگویید و در مرثیه این سرزمین همیشه شرقی شریک باشید. (این را به آنها گفتم)،اما من هم جزو همین بچه هایم که نمی خواهم مرثیه را آغاز گر باشم و اتفاقا می خواهم اینبار خیلی بچگانه به قائم مقام طعنه برچیدن بساط کهنه و انداختن طرح نو را بزنم، بچگانه تر اینکه می خواهم ادعا کنم ما بچه ها را با همه این صندوقها تنها بگذارید، ما خودمان تکلیفمان را مشخص می کنیم، شما فقط صندوقچه ها را کامل، سالم و با تمام کهنگی و کهنیش به ما بدهید.

از هفته آینده صندوق ها را باز می کنم، در وسع خودم می خواهم سیاسی بنویسم و دردهای سیاسی را گام به گام بر خودم آسان کنم، خیرش را بعد می گویم. نکته آخر آنکه اینجا قرار نیست در هر پستی که می نویسم معجزه ای کنم، این را هم بگذارید بر بی عشقی ما در عالم مجاز و بی انگیزگی هر روزه.

می نویسم ... 

بسم الله الرحمن الرحیم.

راستش رو بخواید.دفعه دومه که دارم پست رو مینویسم.نیم ساعت نوشتم.دستم به موس خورد.همش از بین رفت.کلی اعصابم خورد شد.

نام:سعید صالح-نام خانوادگی:محمود رباطی-کارشناس:ریاضی محض(دانشگاه تهران)-کارشناسی ارشد:اقتصاد نظری(دوره رسمی دانشگاه پیام نور)

با اینکه ۴ ساله تو فضای مجازی هستم.رغبتی به ورود به فضای وبلاگی ندارم.ما به امر دوستان وبلاگی میشویم.قراره هر دوشنبه ۹ صبح با پست اقتصادی مزاحمتون بشوم.شاید کسی که مشخصات من را میخواند.به ذهنش خطور کند که ریاضی چه ربطی به اقتصاد دارد؟اما با این که اقتصاد یک علم چند وجهی است(یک سرش علوم انسانیه.یک سرش علوم دقیقه). اقتصاد روز دنیا شاخه ای از ریاضی محض شده است.نوبلیست های اقتصاد هم اکثرا ریاضی را در سطوح بالایش کار میکنند.

برخلاف گرایشم به اقتصاد ریاضی به هیچ وجه لیبرال نیستم.به لحاظ نظری کاملا به نهاد گرایانی مثل فرشاد مومنی گرایش دارم.شایدم یک روزی بتوانم نفوذی نهاد گراها در اقتصاد ریاضی کاره باشم.البته اگر مسئولیت زندگی متاهلی اجازه بده.دعا کنید.التماس دعا.یا علی.

سرآغاز 

شروعی تازه 

ابتدا سلام و تبریک سال نو

نوشتن در فضای مجازی امروز دارد کم کم جای خودش را در جامعه ما باز می کند و مخاطب خودش را هم عمدتا از بین قشری که رنگی از نخبه بودن به همراه دارد ، برمی گزیند .

اما به نظر من وبلاگ نویسی قبل از اینکه نیاز به یک سری قانون برای نظام مند شدن و از این حرفها داشته باشد نیاز به یک فرهنگ دارد که اخلاق گرا و مودب باشد .چون در فضای مجازی در واقع همه می توانند در برابر حرفهای خودشان پاسخگو نباشند و خیلی ساده یک فضای مبتذل و غیر اخلاقی برای کوبیدن اندیشه مخالفشان راه بیندازند که حال بیننده سوم را هم به هم بزندو فقط 4 تا طرفدار کورو نوستالژیک خودشان را شاد کند .

ولی همین فضای مجازی و همین پاسخگو نبودن افراد و ابهامی که ویژگی اصلی فعالیت در حوزه مجازی است می تواند یک عنصر بسیار مثبت برای شکل گیری حوزه عمومی به تعبیر هابرماس باشد .

حوزه  عمومی به تعبیر هابرماس که اصلی ترین شرط شکل گیری دموکراسی در هر اقلیم است ، حوزه ای است که در آن افراد مختلف با اندیشه های متفاوت به صورت برابر در مقابل هم قرار می گیرند و بدون ترس از عواقب حرفهایی که می زنند برای دستیابی به تفاهم تلاش می کنند و در این پروسه با نقد یکدیگر همه رشد می کنند و حتی این قدرت را پیدا میکنند تا قدرتهایی را که با دلایل مختلف سعی در استعمار این حوزه عمومی دارند ، محدود کرده و وارد گفتمان ارتباطی خود بکنند . گفتمانی که اولین هدفش شکل گیری یک ارتباط طولانی مدت و به وجود آوردن یک پروسه فرهنگی و دومین هدفش دستیابی به تفاهم در حوزه عمومی است .

اما شکل گیری حوزه عمومی چند لازمه دارد که باید به عنوان فرهنگ در تک تک افراد جا بیفتد :

1 – هر حرفی حق زده شدن دارد تا آنجا که حوزه ادب را زیر پا نگذارد.

2- افراد باید صداقت داشته باشند یعنی واقعا حرف خودشان را بزنند.

3 – صداقت داشتن افراد در بیان حرفهایشان چیزی نیست که دیگران بتوانند آن را زیر سوال ببرند .

4 – هدف از برقرای ارتباط در این حوزه دستیابی به تفاهم در برقراری ارتباط و در نتیجه در انجام کنش اجتماعی است  که در جایی اتفاق می افتد  که تحت تاثیر نفوذ حلقه های مختلف قدرت نباشد ، هرچند قدرتمندان هم می توانند در آن مشارکت کنند .

به نظر من چنین حوزه ای در وبلاگ ها و به طور کلی در فضای مجازی به نحو بسیار خوبی در دسترس است و در صورت وجود دو فاکتور به رسمیت شناخته شدن حضور و عدم محدودیت آن از سوی قدرت و لو در صورت خطا داشتن آن از نظر قدرت از یک سو و نهادینه شدن گفتمان مودبانه و اخلاقی از طرف وبگردان از سوی دیگر می تواند به نهادینه شدن دموکراسی کمک بسیارکند.  

به امید اینکه ما خود نمونه چنین رفتاری باشیم ...

اول دفتر ... 

بسم الله

پیش از هر چیز عرض سلام و تبریک سال نو خدمت همه اهالی وب

وبلاگ "هفت حرف" ، یک کار گروهی منظم و منسجم است که گرچه به لحاظ شکلی و حتی محتوایی نمونه های مشابه فراوانی را در عرصه وبلاگ نویسی به خود دیده است ، ولی به جهت تعداد نویسندگان ، تنوع صفحات ، برنامه ریزی کاری و ... ، متفاوت می نماید.

تقسیم روزهای هفته به هفت روز و انتخاب هفت موضوع کلی مجزا برای وبلاگ و اختصاص هر روز هفته به یک موضوع خاص و درنظر گرفتن یکی دو نفر برای نگارش مطالب هر روز و برنامه ریزی مشخص و انسجام کاری (البته اگر تمامی برنامه ها به خوبی محقق گردند) و پیش بینی سلایق و ذائقه های مختلف و متفاوت ، همه و همه بخشی از مزایای برنامه ای است که برای این وبلاگ گروهی چندموضوعه در نظر گرفته شده است.

از سوی دیگر همکاری گسترده و منسجم تعداد معتنابهی از نویسندگانی که پیشتر از این همگی مطالب متعددی را در نشریات دانشجویی و وبلاگ ها و سایت ها و جراید کشوری ، به تحریر درآورده اند ، با توجه به در نظر گرفتن تمایلات شخصی شان و البته باز گذاشتن امکان نگارش برای همه علاقه مندان از طریق در نظر گرفتن جایی برای  نوشتن مطالب تحت عنوان "نویسنده مهمان" (استفاده از تحریریه آزاد) ، بخش دیگری از برنامه پیش بینی شده برای وبلاگ حاضر است.

جدای از این مسائل ضرورت حفظ ارتباط میان عناصر فرهنگی نزدیک به هم و تشکیل حلقه های فکری ، مساله مهم دیگری است که هر چند در دنیای واقعی با مشکلات فراوانی مواجه است اما اینترنت ، ابزار سهل و ساده آن را در اختیار می گذارد و امکان آن را محقق می سازد و از این رو در این راستا به سادگی می توان در محملی هم چون یک وبلاگ ساده و معمولی ، به مراد خویشتن رسید و البته هم قطاران خویش را هم همراه ساخت...

تنها نکته ای که قبل از معرفی نویسندگان بایستی گفته شود این است که انسجام شکلی کار و همدلی نویسندگان "هفت حرف" ، هیچ گاه نافی تکثر سلایق و حتی دیدگاه هایشان نخواهدبود ، چه در همین جمع کوچک نیز اختلاف نظرهایی دیده می شود که شاید برای بسیاری از ما این واقعیت که با وجود همین تفاوت ها نیز می توان در کنارهم بود ، قابل باور نباشد اما آنچه مشترک جمع حاضر است تحمل نظرات متفاوت و امکان سازی برای ابراز آنها ازیک سو و توافق بر راکد نبودن در هر شرایطی و البته انتخاب راهکارفرهنگی برای نیل به مقصود و مهم تر از همه اجماع بر سر "ضرورت توسعه در کشور" از سوی دیگر است.

به هر ترتیب "هفت حرف" متشکل از هفت صفحه است که هر روز را به صفحه ای ویژه اختصاص می دهد و هر صفحه ای دبیر یا دبیرانی دارد :

1-اندیشه که شنبه ها بر روی وبلاگ قرار می گیرد و آقایان ذاکری و نوشادی مسئولیت آن را بر عهده دارند

2-هنر که یک شنبه ها و توسط آقای پاسدارشیرازی به روز می شود

3-اقتصاد که دوشنبه ها به وسیله آقای رباطی نوشته می شود

4-سیاست که سه شنبه ها به وسیله آقایان محمدی و نوشادی به روز می شود

5- ادبیات که چهارشنبه ها آقای ظرافت مسئول به روزرسانی آن است

6- اجتماع که پنج شنبه ها با همکاری آقایان تقوایی و اخباری زاده نوشته می شود

7- حقوق که جمعه ها توسط آقای بنی زمانی به روز می شود

در ضمن "هفت حرف" حداقل هفته ای یک بار سرمقاله ای اختصاصی خواهد داشت که نگارش آن بر عهده این جانب است.

به غیر از این قسمت ها ، همان طور که گفته شد بخش مجزایی تحت عنوان "نویسنده مهمان" در نظر گرفته شده است تا از این طریق کلیه کسانی که تمایل به نگارش در "هفت حرف" را دارند بتوانند مطالب خود را در معرض دید خوانندگان قرار دهند.

صرف نظر از نحوه چینش موضوعی مطالب ، "هفت حرف" یک بخش لینکدانی هم دارد که در آن به تفکیک و بنا به درخواست وب نویسان ، لینک وبلاگ های گوناگون دیگر برای دست یابی عموم به آنها گذاشته می شود که جهت استفاده علاقه مندان و پوشش موضوعی وبلاگ های فعال ، کاربرد خواهد داشت.

به هر حال در کل "هفت حرف" دربرگیرنده هفت فضای احتمالا غیرمتناجس و ناهمگون ولی منسجم و منظم است و همتش بر این است تا حرفی برای گفتن داشته باشد.

به امید آنکه چنین گردد و ما نیز بتوانیم در این فضا از نظرات تمامی دوستانی که پیگیر چنین مباحثی هستند استفاده نماییم و همگان را در کاری که باور داریم ضرورت امروز ماست ، شریک کنیم ...

والسلام

حرف صفرم

منوی اصلی

هفت حرف

هفته به هفته

نویسندگان

لوگوی ما

امکانات